Zomaar een dag

Nooit heb ik me kunnen voorstellen hoe heftig dit moest voelen. En dat is maar goed ook want hier moet je niet te lang over nadenken. Je hoort het wel eens dat iemand een kind verliest maar dat is dan een ander en gaat niet over jezelf. En nu..nu zit ik zelf in deze situatie.

Los van het heftige gevoel wat ik dagelijks ervaar gaat t nog veel verder. Het heeft invloed op je gehele leven. Dit had ik nooit kunnen bedenken. Ik ken mezelf redelijk goed in situaties waarin ik me rot voel. Ik huil, ik eet weinig en ik pieker maar ik was altijd in staat mijn dagelijks leven op te pakken.

Nu staat heel mijn leven op zijn kop en weet je wat het enge daarvan is..ik ken mezelf niet.

Vroeger, of nou ja een paar maanden geleden, liep ik even snel de appie in om daar wat boodschappen te doen.

Nu is naar de supermarkt gaan een hele stap. Ik ga sowieso alleen maar op de rustige momenten maar dan nog. Ik raak in paniek als er 1 iemand voor me in de rij staat, ik vergeet compleet wat ik alweer moest halen en heel mijn ik roept alleen maar…ik wil weg hier

1 uitstapje op een dag is sowieso al een hele opgave daar moet ik soms uren van bijkomen.

Autorijden vind ik eng, want stel je voor dat ik in paniek raak tijdens het rijden.

Ik ben ondernemend en graag onder de mensen. Nu heb ik er dagen bij zitten dat ik niemand wil zien.

De wereld draait door maar ik sta lettelijk stil. Ik kom niet vooruit. Elke stap die ik moet zetten kost me de grootste energie.

De dagen zijn onvoorspelbaar. Ik heb er sochtends wanneer ik opsta geen idee van hoe mijn dag gaat lopen wat me wel lukt of wat me niet lukt.

Het enige constante of zekere van mijn dag is, dat ik aan jou denk lieve Luna, continue.

Updated: 26 december 2014 — 11:51

Geef een reactie

monluna.nl © 2015