allerlei

Allereerst allemaal bedankt voor het duimen, afgelopen donderdag. Ik kan jullie helaas nog niet vertellen wat de uitkomst is. Over twee weken krijg ik de uitslag dus hopelijk blijven jullie allemaal nog even door duimen. De zin; “heb geduld” kan ik op dit moment niet meer horen, heb al vijf maanden geduld en het mag wel een keer klaar zijn. Dus de volgende keer dat ik deze zin hoor, ga ik bijten denk ik 😉

Ik ben even een tijdje afwezig geweest, wat minder geschreven. Ergens had ik de behoefte om niet meer alles te delen met heel de wereld. Het juist even klein te houden en te delen met mensen die dicht bij me staan en wanneer ik wil.

Toch ben ik weer terug en wil ik weer schrijven, ten eerste voor mijn meisje, omdat ik wil dat ze nooit vergeten wordt, ten tweede omdat het me zelf ook goed doet en hopelijk in de toekomst ook anderen.

Dus bij deze even in vogelvlucht de situatie van de afgelopen weken en die van nu.

Als er één ding is waar ik bij mezelf continue tegenaan blijf lopen is dat is mezelf regelmatig overschat. Een ander punt is dat ik vaak sneller wil dan mogelijk is. Sorry het zijn er toch twee, het scheelt wel dat deze twee punten bij mij in elkaar over lopen.

Een paar weken geleden dacht ik dat ik heel de wereld aankon, dat het op zich toch best wel weer goed ging. Ik wilde weer eigen zaken gaan draaien op mijn werk, ik wilde de contacten met de psych stop gaan zetten en noem maar op. Natuurlijk had ik nog wel dips maar ik had ook het idee dat ik daar weer sneller van herstelde.

Vervolgens loop ik dan een week later weer kei hard tegen de lamp aan en heb ik weer echt een rot week waarbij de tranen maar blijven komen. Vervolgens moet ik dan op mijn werk gaan aangeven dat ik toch maar niet die drie zaken oppak, plan ik toch maar weer een gesprek met de pscyh.

Het gaat dan ook niet met stapjes, nee ik ga er meteen hop vol tegenaan. Ik hoef niet aan te geven dat ik drie zaken wil, ik kan er ook 1 nemen. Ik hoef het contact met de psych niet gelijk te stoppen ik kan ook afbouwen. Het is het ene of het andere, maar goed that’s me waarschijnlijk 🙂 Een punt waar ik overigens al vaker tegenaan ben gelopen dus herken het wel van mezelf 😉

Het hele proces blijft met vallen en opstaan gaan. Waar ik nu heel erg tegenaan loop is dat ik ECHT probeer om mijn dagelijks leven weer op te pakken, maar het is het allemaal net niet. Ik wil vooruit maar het lukt me niet. Ik werk halve dagen, ik doe leuke dingen, ik kook inmiddels weer (ja mensen dat lezen jullie goed). Ik probeer er weer voor anderen te zijn, Echter echt genieten lukt me niet, het voelt allemaal een beetje mat en zinloos. Het enige wat ik echt wil is Luna bij me hebben, ik mis haar nog steeds, elke dag. Het valt me zo zwaar om zonder haar te leven. Daardoor valt alles een beetje in het niets.  teksten 2

Zo graag zou ik haar willen koesteren in mijn herinnering en in mijn hart maar ondertussen ook weer kunnen genieten van dingen.

Vandaag wel heel fijn met Arno over kunnen praten. Gelukkig herkent hij dit (ben ik toch niet helemaal gek). Arno kan dit alleen wat beter loslaten en accepteren dat het nu zo is, zoals het is. Mijn nieuwe voornemen vanaf nu is dan ook om deze wijze raad over te nemen. Even stil te blijven staan, niet te snel vooruit willen en het maar even accepteren zoals het is. Dan komt de rest vanzelf.

Wish me luck 🙂

 

 

 

 

 

 

 

 

Updated: 21 april 2015 — 21:28

1 Comment

Add a Comment
  1. Succes Lieverd. xxx

Geef een reactie

monluna.nl © 2015