Baby’s

slofjes25 oktober 2014: Ik herinner het me als de dag van gisteren. Een goede vriendin kwam bij ons thuis lunchen. Niet zomaar een goede vriendin, deze vriendin was drie weken eerder uitgeteld dan mij. Daar zaten we dan allebei met onze dikke buik te fantaseren over onze kindjes. Op dat moment niet wetend hoe drastisch mijn leven zou gaan veranderen.

Nadat ik Luna verloor vond ik het moeilijk om haar weer onder ogen te komen. Ik vond het confronterend, maar zij gaf niet op. Ze bleef me berichtjes sturen elke dag opnieuw. Uiteindelijk zag ik haar pas weer voor het eerst op de crematie van Luna en het was fijn om haar erbij te hebben.

Tegen de tijd dat haar uitgerekende datum in zicht kwam, kreeg ik buikpijn. Hoe zou ik het vinden als haar kindje er dadelijk zou zijn? Het kindje wat eigenlijk maar een paar weken ouder zou zijn dan Luna. Maar ik was ook bang. Ik had met eigen ogen gezien wat er allemaal mis kon gaan, dat is tegenwoordig mijn wereld. Opgelucht was ik dan ook om te horen dat alles goed was gegaan, maar ik was ook verdrietig. Dit had ik ook zo graag gewild, mijn Luna een goede start gegeven.

Al  vrij snel na de geboorte van het kindje mochten we op kraamvisite komen. Ik vond het heel bijzonder om zo snel al te mogen komen maar ik zag er ook tegenop.   Eenmaal daar, het kindje in zijn wieg te zien liggen viel dat onrustige, moeilijke gevoel van me af. Met tranen in mijn ogen keek ik naar het kindje, blij, verdrietig maar niet moeilijk verdrietig (beetje lastig uit te leggen dit misschien). Ik was verkocht, wat een mooierd. Het voelde goed om bij hun te zijn, niet alleen om van hun mooie moment te genieten maar ook omdat ons verdriet er mocht zijn.

Toen we naar huis gingen besloot ik om dan maar extra van dit kindje te gaan genieten. Hem al de knuffels te geven die ik Luna niet kan geven.

Vandaag mocht ik hem weer zien. Het heeft me zo goed gedaan. Ik zou eigenlijk komen knuffelen, maar daar dacht hij helaas anders over. Hij wilde eten, gelukkig ben ik niet de moeilijkste 😉 Eerst heb ik hem eten mogen geven, een boertje in mijn gezicht als bedankje, eindelijk knuffelen en toen heb ik hem naar bed mogen brengen. Ik waardeer het heel erg dat ik dit mag doen, dat ik hier deel van mag uitmaken.

Ik reed terug naar huis, de maan stond heel mooi aan de hemel, mijn meisje schitterde in aanwezigheid. Een glimlach op mijn gezicht. Zo ver weg maar ook zo dichtbij.

Baby’s het blijft een moeilijk iets. De ene keer trek ik het beter dan de andere keer maar ik ben ook dankbaar dat ik het kan, genieten van een baby ook al is het niet de mijne.

Wat beteft die vriedin, ze geeft nog steeds niet op en blijft me berichtjes sturen, elke dag opnieuw. De uitspraak we delen de goede en de slechte dingen is nu ineens wel heel letterlijk geworden.

Updated: 5 februari 2015 — 11:00

4 Comments

Add a Comment
  1. Dag lieve mon, elke keer lees ik weer vol bewondering je bloggen. Heb veel respect hoe je in t leven staat. Veel liefs ellen

  2. Met een traan en een glimlach gelezen,
    Onze kleine “Engel & bengel” 😉
    Wat heb je dit weer mooi op papier gezet!
    Dikke kus

  3. Lieve Mon,

    Zojuist met tranen in mijn ogen al je blogs gelezen over jullie lieve kleine Luna. Wat moeten de afgelopen maanden een hel voor je zijn geweest en nog steeds! Ontzettend dapper en krachtig dat je zoveel mensen zo’n intiem kijkje in jullie leven geeft, en tegelijkertijd eer je daarmee zo ontzettend jullie kleine meisje! Ik kan me gelukkig niet voorstellen hoe je je voelt, maar ik wil alleen maar even zeggen dat ik bewondering voor je heb.
    Dikke knuffel, Mariska

Geef een reactie

monluna.nl © 2015