De zon

De zon schijnt, een mooie zonnige dag in maart. Heel Nederland trekt erop uit geniet van de eerste zonnestraaltjes die op de huid komen. Iedereen is blij en gelukkig. Althans zo komt het bij mij over. Er worden massaal foto’s gedeeld op facebook, mensen die op het terras zitten, bloemen die in bloei staan en noem maar op.

En ik? Ik ben ook blij dat de zon schijnt. Eindelijk wat licht na deze donkere dagen. Maar hoe je het ook went of keert er blijft een randje zitten om deze fijne, zonnige dagen. De zon doet zelfs mij goed, echter het haalt niet de pijn en het verdriet weg.

Op sommige momenten is het zelfs moeilijker dat de zon schijnt  en iedereen zo vrolijk is, overal zie en hoor je baby’s, gelukkige zwangere vrouwen enzovoorts. Je kunt er bijna niet omheen als je over straat loopt.

Ik heb me de afgelopen paar maanden een soort oogkleppen beleid aangeleerd, dat maakt de confrontaties af en toe wat makkelijker. Het oogkleppenbeleid houdt in dat ik een soort van oogkleppen ophoud wanneer ik voorbij een kinderwagen of baby kom. Ik kijk op dat moment dus niet gericht naar de baby of een zwangere vrouw.

Gelukkig ben ik niet de enige die me zo voelt op deze dagen. De berichten stromen binnen op mijn forums. Lotgenoten die ook moeite hebben met deze mooie dagen en er eigenlijk niet op uit willen. Fijn dat ik niet de enige ben, het ligt dus niet alleen aan mij.

Het voordeel aan mijn kant is dat dat ik van mijn psych er ook uit moet en afleiding moet zoeken. Normaal gesproken laat ik me niet zo heel snel dingen zeggen maar deze keer leek het me verstandig om dit advies eens op te volgen. Dit advies gaf ze me naar aanleiding van mijn mega dip vorige week.  De bedoeling hierachter was dat ik daardoor in een betere stemming zou komen en hierdoor dus minder ruimte zou krijgen voor negatieve gedachte. De extra afspraak was dat ik geen afspraken zou afzeggen. Ik ben wat sneller geneigd om dingen af te zeggen als ik me niet goed voel. Ik hoefde van de psych geen zin te hebben in de dingen die ik deed als ik het maar deed. Een hele uitdaging maar het is me gelukt.

De afgelopen dagen veel afleiding gehad. Het heeft inderdaad invloed op mijn stemming. Ik kan het fijn hebben maar het zwarte randje blijft. Het zwarte randje van verdriet, gemis en het gevoel: “het had zo anders moeten zijn”. Net als alle andere trotse mama’s had ik achter de kinderwagen met Luna moeten lopen. Dat dit niet kan doet pijn. Deze momenten had ik zo graag met haar willen ervaren. Dat ik dit andere moeders wel zie doen, is confronterend en ook pijnlijk.

Morgen alweer vier maanden geleden dat ik afscheid van mijn dappere meisje heb moeten nemen. Lieve Luna ik mis je nog iedere dag.

lente

 

 

 

Updated: 9 maart 2015 — 21:05

1 Comment

Add a Comment
  1. Lieve Monique, dikke knuffel voor jou. Love you.

Geef een reactie

monluna.nl © 2015