Eenzaam

Hoe leg je mensen uit hoe dit verdriet voelt. Het is niet uit te leggen. Ik ga niet eens een poging doen. Alle woorden die ik ga gebruiken dekken de lading niet van dit gemis en dit verdriet.

Ik zit in een rollercoaster van emoties 24 uur per dag gieren niet de hormonen maar de emoties door mijn lijf en hoofd. Zelfs in mijn dromen komt het terug, niet zo gek dus dat ik heel erg moe ben.

De emotie, het gevoel wat de afgelopen dagen met name overheerst is eenzaamheid. Ik voel me zo alleen staan in mijn verdriet, ondanks de steun die ik krijg en als heel prettig ervaar. Niemand in heel de wereld kan me Luna teruggeven. Niemand in de wereld kan mijn pijn overnemen. En velen weten (gelukkig) niet hoe dit voelt. En nogmaals ik gun niemand deze pijn!  Maar wat zou ik er veel voor over hebben om een dagje niet te voelen en niet te piekeren.

Het maakt me verdrietig dat vele vlindermama’s die ik heb leren kennen via mijn forum het begrip eenzaamheid ook herkennen. Vlindermama’s die vertellen niet begrepen te worden, vragen krijgen of ze er al over heen zijn, vrienden verliezen maar ook de naam niet meer mogen uitspreken. Verschrikkelijk om te lezen dat deze vlindermamas dit moeten meemaken.  En ik weet dat heel veel mensen zich misschien geen houding weten te geven maar t raakt me wel dat dit gebeurd.

Gelukkig heb ik dit tot op heden nog niet zo ervaren. Maar t maakt me wel bang, bang dat dit me ook gaat overkomen. En dat maakt mijn gevoel van eenzaamheid op dit moment alleen maar groter..

In mijn eigen kleine wereld (lees mijn hoofd) is t op dit moment veilig daar ben ik met mijn gedachten continue bij Luna, daar wordt ze niet vergeten!

Maar goed ik zal ook  hand in eigen boezem steken. Ik doe t ook zelf, ik versterk mijn gevoel van eenzaamheid door me terug te trekken. En er zal een dag komen dat ik de boze grote wereld weer in moet, maar nu nog niet.

Stap voor stap

Updated: 10 december 2014 — 22:20

Geef een reactie

monluna.nl © 2015