Evenwichtig

Vandaag was ik aan t mailen in 1 van mijn forum lotgenoten groepen.
Op een gegeven moment vroeg iemand mij hoe t met me ging, want ik kwam zo evenwichtig over.

Evenwichtig? Evenwichtig! Ik kan 100 termen vinden die op dit moment beter bij mij passen maar evenwichtig hoort daar helaas niet bij.

Ik knal bijna uit elkaar van frustratie en woede. Boos op de wereld, boos op dat dit ons heeft moeten gebeuren. Boos en verdrietig dat Luna er niet meer is. Gefrustreerd door alle geboorteborden en wandelwagems die ik zie. Mensen lopen nog net niet met een boog om mij heen. Kunnen ze overigens beter wel doen, voor t geval ik iemand aan ga vallen. Zou zo graag iemand de schuld geven en zo boos op diegene zijn. Waarom? Omdat ik beter met boosheid om kan gaan dan met verdriet. Helaas werkt t niet zo maar geeft denk ik wel weer hoe machteloos, hopeloos en verloren ik me voel.

Maar goed ik dwaal af! Hoe komt t dan toch dat ik voor de buitenwereld zo evenwichtig overkom?  Of nou ja bij mijn nieuwe vrienden dan 😉

En daar komt de hulpverlener weer om de hoek kijken. Probeer t wederom te analyseren. Maar weet je wat..rot op met die hulpverlener…ik ben gewoon Monique en op dit moment alles behalve evenwichtig.

Dus wat heb ik gedaan! Heb weer een mail teruggestuurd om aan te geven dat ik 15 minuten per dag evenwichtig ben en tja die andere 23 uur en 45 minuten onvoorspelbaar. En zij daar vast en zeker ook daar nog kennis mee gingen maken.

Heb ze overigens nog wel bedankt voor t compliment 🙂

Updated: 26 januari 2015 — 16:31

Geef een reactie

monluna.nl © 2015