Kleine stapjes

monlunaEen vriendin zei al heel mooi, een stapje vooruit, twee stapjes terug en vervolgens weer een stapje vooruit. Het klopt precies.

Eigenlijk moet ik zeggen dat ik best met een goede vibe terugkwam van vakantie. Ik had allerlei plannen gemaakt op vakantie en er waren weer heel wat nieuwe ideeën geboren. Onder andere de aanloopbrunch. Sommige weten er al van ;), de kaasclub, yogaweekenden en noem maar op.

Die positieve vibe heb ik vast kunnen houden tot maandagochtend. De ochtend dat ik op controle moest bij de gyn en hoorde dat er NOG een ingreep aan kwam.

Voor mijn gevoel moest ik weer 100 stappen terug zetten. Het was teveel en op dit moment trek ik tegenslagen nog niet zo heel erg.

Toch is het me uiteindelijk na een aantal dagen weer gelukt om uit die mega dip te komen. Ik heb weer een stapje vooruit kunnen zetten. Het heeft me veel gekost maar het is me wel gelukt.

En weet je hoe het met gelukt is? Door me eraan toe te geven. Mezelf eraan toe te geven dat ik me rot voelde, te huilen, boos te zijn en veel vloeken en schelden 😉 Thank god waren er nu ook weer mensen die me er doorheen sleepte en eindeloos bleven luisteren. Ik ben onder andere weer een kaart en prachtige bos bloemen verder.

Maar ook door iets anders en dat klinkt nu misschien heel tegenstrijdig maar ach tegenstrijdig is tegenwoordig mijn middle name.

Een goede vriendin van me zegt vaak dat ik een vechter ben. Die naam heb ik de afgelopen week eer aan gedaan. Ik heb gevochten voor hetgeen wat ik nodig had, begrip en geruststelling. Hetgeen waar ik namelijk niet zo goed in ben is afwachten, met name afwachten in dingen die me onrustig maken zoals medische ingrepen.

Inmiddels ben ik een week verder, drie ziekenhuisbezoeken verder maar het is me gelukt. Ik kan eerder terecht in het ziekenhuis voor de ingreep en de gyn weet nu wat ik nodig heb, hoe ik werk, waar ik tegenaan loop en waar mijn zorgen liggen.

Enige minpuntje was dat ik afgelopen vrijdag in het ziekenhuis de vraag kreeg hoe het met mijn kindje ging???? Arno was erbij en dacht waarschijnlijk dat ik zou ontploffen. Maar voor mijn doen bleef ik vrij rustig. Ik heb ze wel vriendelijk en dringend verzocht of dat ze in koeienletters in mijn dossier willen zetten wat mijn situatie is. Ik heb er namelijk echt geen zin in om elke keer deze vraag te krijgen.

Zoals ik al zei 100 stappen terug maar ook weer een stapje verder!

 

 

 

 

Updated: 2 februari 2015 — 16:41

Geef een reactie

monluna.nl © 2015