Drie maanden

tijdDrie maanden en twee dagen geleden alweer mijn lieve schat, dat ik afscheid van je heb moeten nemen. De drie zwaarste maanden in mijn leven en nog steeds, nog steeds zit ik in deze wereld die voor mij de hel heet.

Als ik s’ochtends wakker word denk ik aan je en als ik s’avonds ga slapen denk ik aan je. Nooit ben je uit mijn gedachte. Bij alles wat ik doe denk aan jou, soms met een glimlach, soms met een traan.

De afgelopen drie maanden zijn als een waas aan me voorbij gegaan. Ineens is mijn verlof bijna voorbij en begint mijn normale leven weer. Of nou ja normaal, normaal zal het nooit meer worden. Maar de dag dat ik aan het werk moet, komt steeds dichterbij.

Waar sta ik nu? Terugkijkend op de afgelopen drie maanden. Er is veel veranderd in mijn leven. Ik ben moeder geworden, een trotse moeder. Dit neemt niemand me ooit meer af.

Ik heb mogen ervaren hoeveel fijne mensen we om ons heen hebben, vele van hen steunen ons nog steeds tot op de dag van vandaag. Natuurlijk ben ik ook mensen verloren en ben ik teleurgesteld, maar ach is dat niet altijd zo?

Inmiddels ga ik weer naar de supermarkt, echter nog steeds niet van harte ;). Koken is een taak van Arno geworden. Ik ben een slechte eter in slechte tijden in tegenstelling tot Arno, dus dit probleem is op deze manier opgelost. Mijn dagritme is waardeloos maar ik hoef ook niks, alles wat ik vandaag niet doe, kan ik morgen ook doen.

Goed nieuws is dat is niet meer dagenlang in mijn bed lig,  ik kleed me inmiddels ook weer aan. Make up draag ik zelden maar goed niemand zit ook te wachten op een gezicht vol uitgelopen mascara.

De pijn, die is er nog stees. De ene dag meer dan de ander. Het vlijmscherpe is overgegaan naar scherpe pijn. Continue aanwezig maar beter te hebben.

Genieten van dingen kan ik weer een beetje maar nog steeds niet voor 100%. Ik ben niet compleet, ik mis iets. Ik mis mijn meisje. De ene keer doet afleiding me wel goed, de andere keer niet.  Want hoe blij ik ook ben met de afleiding ik had liever de tijd knuffelend met mijn meisje doorgebracht.

Ik ben er nog lang niet, drie maanden geleden klinkt misschien al als lang geleden maar voor mij is het alles behalve lang geleden.

En toch ga ik door, door voor Luna, mijn meisje

 

 

 

 

 

 

Updated: 12 februari 2015 — 17:33

1 Comment

Add a Comment
  1. Veel bewondering voor hoe jullie je er samen mee omgaan <3

Geef een reactie

monluna.nl © 2015