Luna

Jammer vind ik het dat veel mensen luna niet hebben mogen keren kennen

Ik had haar zo graag willen voorstellen aan de rest van de wereld want ik ben een trotse mama van een geweldig kindje

Zo klein als ze was wat een pit en een energie zat er in haar. Ze wist al heel goed wat ze wel en niet wilde.

Een speen, nee daar moest ze niets van hebben de draadjes in haar neus die moesten eruit. Ze was niet gek, ze trapte er niet in als ze werd afgeleid om een gehaakt inktvisje vast te houden (geven ze aan prematuur kindjes zodat ze niet heel de tijd aan de draadjes zitten)

Ze at goed, poepte goed en plaste nog beter. Een maal over mijn hand heengeplast en 2 x de couveuse helemaal onder. Dit allemaal had ze niet van een vreemde. Ik kijk hierbij naar arno 😉 poepen deed ze zelfs nog toen t eigenlijk niet waarschijnlijk was omdat ze zo ziek was. Maar mevrouw was kieskeurig ook toen ze ziek werd. Ze mocht dagen niks eten. Ze deed haar mond ook niet open maar een wattenstaafje met wat moedermelk erop en mevrouw genoot.

We kregen steevast de opmerking dat t een pittig meisje was. En dat was duidelijk te merken. Een kleine monique zei arno. Verschonen en verzorgen daar moest ze niks van hebben. Van zich af schoppen en slaan wanneer dat gebeurde. En niet zachtjes maar echt met veel kracht. Je moest haar echt in de houtgreep houden. Een echo maken dat was peanuts dat liet ze allemaal met gemak gebeuren. Maar voor de rest geen polonaise aan haar lijf.

Mensen zeggen vaker tegen me dat aan mijn gezicht is af te lezen wat ik van iets vind. Nou dat was bij luna niet anders. Aan haar gezicht kon je aflezen dat ze t niet leuk vond, dat ze boos was met een grote rimpel op haar hoofd. De felheid straalde uit haar ogen. Meerdere momenten heb ik tegen arno gezegd; hier krijgen we later nog veel mee te stellen.

Het buidelen was zo ontzettend bijzonder, je eigen kindje op je huid. Ze reageerde heel goed op arno en mij. Huilen als ze uit de couveuse kwam maar als ze dan eenmaal bij ons lag kalmeerde ze gelijk. Ze bleef niet stil liggen, zo was ze niet. Ze zette zich af met haar voetjes in mijn navel maar ze huilde niet meer. Maar er waren ook momenten dat ze prinsesheerlijk op mijn borst lag te slapen armen en benen helemaal uitgestrekt. Ik mis deze momenten nog steeds. Al houd ik haar in gedachte continue op mijn borst.
Ze reageerde zelfs zo goed op ons dat haar hartslag gelijk reageerde op mijn zangkunsten helaas niet op de positieve manier. Ik mocht van arno dan ook eigenlijk niet zingen, vooral dat haleluja moest ik weglaten 😉

Ons meisje heeft gevochten tot de laatste minuut. Toen ze ziek werd gaven de verpleegkundige aan dat je niet aan haar kon merken dat ze zo ziek was omdat ze zich zo sterk hield. Mijn kleine kanjer.
Zelfs toen ze de behandeling stopte en mevrouw op mijn borst lag bleef ze vechten. Zo oneerlijk mijn meisje die zo hard aan t vechten was, die zo graag wilde leven maar hier niet mocht zijn.

Met pijn in mijn hart en tranen in mijn ogen schrijf ik dit, ook omdat ik t ook zo graag anders had gewild. Ik zou er alles voor over hebben gehad om mijn meisje hier te hebben.

Het gemis is ondraaglijk ze heeft zo’n grote indruk op me achtergelaten. Mijn meisje ik houd van niks zoveel op deze wereld als van haar en dat zal ik altijd blijven doen.

Luna, ik ben zo trots op je!!

Updated: 18 december 2014 — 16:20

1 Comment

Add a Comment
  1. Nog steeds kijk ik met zoveel trots naar de foto’s van mijn lieve kleine nichtje!
    Ook ik denk nog iedere dag aan haar en ’s avonds voordat ik de gordijnen sluit kijk ik altijd even naar boven of ik Luna zie schijnen in de verte… En zodra ik haar dan zie krijg ik altijd een glitter knipoog! <3

    Lieve kleine poepkont (want die naam had ik je al gegeven) tante Manja houd ook heel veel van jou en zal jou noooooit vergeten! X

Geef een reactie

monluna.nl © 2015