Ode aan mijn lotgenoten

lotgenootIk had ze liever niet willen leren kennen, maar toch ben ik heel blij dat ze er zijn..

Eerder schreef ik al een stukje over mijn nieuwe vrienden, maar ik vind dat ze opnieuw weer even een nominatie verdienen.

Ik typ me wat af op een dag, steek mijn lotgenoten een hart onder de riem en zij mij ook. We zijn allemaal verschillend en gaan ook anders met de dingen om maar we hebben 1 ding gemeen. We moeten allemaal ons kindje missen.

Aan één woord hebben we genoeg, de herkenning is soms bijna eng. Het voelt goed om te weten dat ik niet de enige ben die dit meemaakt. Al klinkt ’t voelt goed’ ook niet helemaal juist, want dit gun ik niemand.

Ze bieden me steun maar leren me ook zoveel, ze leren me bijvoorbeeld om anders tegen dingen aan te kijken.

Ik hoor bijvoorbeeld van vele vlindermama’s dat ze veranderd zijn. Maar eigenlijk heb ik er geen idee van wat ze dan bedoelen, hoezo dan, hoe zijn ze dan veranderd. Zoals vele weten is dat ook één van mijn grootste angsten, nooit meer mezelf te worden.

Vandaag opende ik dus een topic in één van mijn forums en stelde deze vraag. Hoe heeft deze gebeurtenis jullie leven veranderd. Binnen 2 uur ongeveer 30 reacties. De reacties verschilde heel erg, maar ik las er ook hele mooie dingen in terug. Ik benoem ze niet allemaal, want het is natuurlijk niet voor niks een besloten groep 😉

De mooiste dingen die ik las waren; het leven van dag op dag, meer genieten van de kleine dingen, dankbaar zijn voor wat je wel hebt en relaties die sterker zijn geworden.

Dit gaf me kracht, want hier wil ik ook naar toe, dit wil ik uiteindelijk ook kunnen en ik hoop dan ook van harte dat ik dit mag ervaren.

Natuurlijk was het niet één en al positiviteit, dat kan ook niet, want ons is iets vreselijks overkomen wat voor altijd een litteken achterlaat en ons leven bepaald, voor altijd.

Als ik naar mezelf kijk en me afvraag of ik ben veranderd dan ben ik daar ook een ja op verschuldigd. Ik denk dat ik harder ben geworden en meer mijn grenzen stel. Ook maak ik me minder druk om kleine dingen. Is dat erg? Nee; want dat mocht ik ook wel meer gaan doen, grenzen stellen en me minder druk maken 😉

Vervolgens sluit ik mijn dag af met een privéberichtje van een lotgenoot. Zij heeft een kaarsje in haar tas zitten. Dit zal ze morgen voor mij aansteken….

 

Updated: 8 februari 2015 — 23:05

Geef een reactie

monluna.nl © 2015