Overleven

Heel veel mensen vragen aan mij wat doe je heel de dag of hoe kom je je dag door? Op zich geen gekke vraag natuurlijk.

Mijn standaard antwoord was eigenlijk; niks een beetje hangen.
Maar ik heb me bedacht want wat doe ik nu eigenlijk echt heel de dag

Overleven; dat doe ik heel de dag en rouwen. Rouwen, een werkwoord op zich want het is hard werken.

Wanneer ik wakker wordt begint t al. Twee tellen nadat ik mijn ogen open. Bam daar komt de eerste knal; mijn meisje is er niet meer.
Het gevoel wat er dan door je heen gaat is onbeschrijfelijk en niet te omschrijven. Ik kan je wel zeggen dat t gigantisch veel pijn doet.

Gedurende de dag wordt ik 100 maal of nee 10.000 keer geconfronteerd met het t feit dat het echt waar is, het is geen nachtmerrie waar ik hoop uit te ontwaken. Het is kei harde realiteit.

Voel ik me een moment goed dan komt toch weer uit onverwachtse hoek dat stemmetje in mijn hoofd voorbij die me toefluistert hoe t daadwerkelijk in elkaar zit.

Je kunt je voorstellen dat ik op t einde van de dag moe ben, wetende dat wanneer ik ga slapen het er de volgende dag weer is. En t eigenlijk weer van voren af aan begint.

Om mijn dag toch nog een positieve draai te geven doe ik ook nog iets anders. En dat is mijn fijne herinneringen aan haar zoveel mogelijk te koesteren. Luna heeft mij mama gemaakt ze is mijn dochter een prachtmeisje. Waar ze nu ook is, dat zal nooit veranderen. En dat gegeven zorgt ervoor dat er af en toe toch nog een glimlach tevoorschijn komt…

Updated: 7 december 2014 — 17:25

Geef een reactie

monluna.nl © 2015