Praten helpt

Twee ontzettende rot dagen achter de rug. Elke keer denk ik weer, ik heb het ergste gehad en dan bam knallen ze weer binnen.

Op die rotdagen kan eigenlijk heel de wereld me gestolen worden, ik beantwoord mijn berichtjes maar voor de helft, neem de telefoon niet op en ik kom tot niks. Met andere woorden ik trek me even helemaal terug.

Het heeft op die dagen dan naar mijn idee ook geen zin om iets te doen of met iemand te praten want niemand haalt mijn verdriet weg en het verdriet is overal wat ik ook doe.

Waarom die rot dagen dan ineens komen, geen idee, er hoeft eigenlijk geen aanleiding te zijn. Ik voel het al in de ochtend wanneer ik opsta en vaak wordt het dan niet beter. Wat ik wel merk is dat ik die dagen extra gevoelig ben voor alles wat er binnenkomt, ik huil bij het minste en geringste.

Ik loop over straat en zie alleen maar zwangere vrouwen en kinderwagens. Ik benijd de zwangere vrouwen, niet alleen op mijn rot dagen maar eigenlijk altijd, alleen op mijn rot dagen trek ik het net iets minder. Ik  benijd ze omdat ze zorgeloos genieten van hun zwangerschap (tenminste zo lijkt het). Al raak ik ooit weer zwanger, dat zorgeloze is me voor altijd afgenomen. Dat maakt me verdrietig.

Gisteren was ik op de telefoon van Arno foto’s aan het kijken, ik kwam foto’s van Luna tegen die ik vijf maanden geleden voor het laatst gezien heb. Ze kwamen binnen, heel hard. Ik werd ineens weer geconfronteerd met de momenten voor haar overlijden. Luna die in mijn armen overleed. Nu weer, nu ik het opschrijf schieten de tranen me weer in de ogen. De foto’s zijn me zo dierbaar maar aan de andere kant zijn ze ook heel pijnlijk. Mijn meisje waar ik nooit afscheid van had moeten nemen. Mijn meisje wat gewoon nog bij ons had moeten zijn. Het blijft bij deze foto’s er komen nooit nieuwe bij.

Met al deze dingen en gedachten heb ik elke dag te dealen, soms trek ik ze wat beter, soms ook niet.

Vanochtend dacht ik weer dat het weer zo’n rot dag zou worden. Gelukkig heeft het zich kunnen keren. Mensen kennen me onderhand een beetje en voelen feilloos aan dat het niet goed gaat.praten helpt  Ze blijven doorgaan met appen en bellen net zolang totdat ik eindelijk opneem of een antwoord terug geef. Vervolgens heb ik enkele mensen gesproken, gehuild, mijn verhaal gedaan en het is er weer even uit met als gevolg dat ik toch weer beter mijn dag doorkom. Dank je wel dus daarvoor 😉

Het blijft een lastig iets, ik wil mensen niet continue belasten, soms wil ik zelf ook niet altijd praten maar uiteindelijk merk ik dan toch weer dat het oplucht; note to myself 🙂

Updated: 24 april 2015 — 14:38

2 Comments

Add a Comment
  1. Probeer in je hoofd te houden dat jij het zelf ook geen bezwaar zou vinden als mensen met jou over hun troubles willen praten..
    Dus waarom zouden zij het wel bezwaarlijk vinden? Doen ze dus ook niet 😉
    Dus.. Gewoon praten! x

  2. Hee lieverd, een knuffel van mij naar jou, omdat ik van je hou.

Geef een reactie

monluna.nl © 2015