Rauw op mijn dak

Soms blijf ik een beetje in herhaling vallen met mijn teksten maar goed dat zal niet voor niks zijn. Dat zal nog steeds wel het proces zijn waar ik in zit. Het proces wat samenhangt van zoveel clichés.

Afgelopen dagen redelijke dagen gehad. Fijne mensen om me heen gehad. Werk gaat best redelijk. Alhoewel ik het niet echt werken vind. Ik ben aanwezig en drink koffie met collega’s. Tussendoor een paar mails lezen maar elke mail moet ik drie keer lezen omdat ik het gewoonweg niet opsla maar goed al met al krijg ik hierdoor ook weer een beetje mijn ritme terug.

Tot vandaag. Vandaag weer 100 stappen terug moeten zetten. Mijn bezoekje aan de gyn viel tegen. Het was een controle afspraak. Ik had me voorbereid op slecht nieuws en dat was het ook.

Het viel me letterlijk rauw op mijn dak. Ik trok het even niet meer, de tegenslagen houden niet op. Ik wil vooruit maar ik kan niet vooruit omdat mijn lichaam niet vooruit wil of kan. Mijn lichaam is in ieder geval eigenwijs dat is één ding wat zeker is. En hoe moet ik hoop en vertrouwen blijven houden als er telkens dingen zijn die tegen zitten.

Super lief alle berichtjes en steunbetuigingen die ik krijg. Fijn om te weten dat er mensen aan me denken en met me meeleven. Echter soms wil ik ook eens aan de zijlijn staan, wil ik dat het niet om mezelf gaat. Want in mijn hoofd gaat het heel de tijd door, elke minuut van de dag en dat is zwaar. Ik zou willen dat ik het soms uit kon zetten, dat ik even uit mijn lichaam en hoofd kon stappen.

Het besef dat dat niet kan, werd me straks even teveel. Ik heb gehuild gekrijst en geschreeuwd. Het kwam er allemaal even uit. Het was op. Het resultaat is dat ik kapot ben maar het lucht wel op. Nu weer proberen om mijn kracht te hervinden en door te gaan, want een andere optie is er niet, zo simpel is het.

En die kracht kwam onverwachts aanwaaien. Een goede vriendin die plotseling aan de deur stond en mij een prachtig cadeautje gaf, wat een timing..

 

wpid-img_20150304_210725.jpg

 

 

Updated: 4 maart 2015 — 21:34

1 Comment

Add a Comment
  1. Het leven is onzichtbaar
    totdat het in een vorm wordt gegoten.
    Jij als mens bent het leven
    vormgegeven in een lichaam
    Het leven staat niet tegenover de dood.
    De dood staat tegenover de geboorte.
    Geboorte en dood zijn processen van overgang.
    En het leven stroomt door beide heen.
    Geboorte is het aannemen van een vorm,
    de dood is het loslaten van de vorm.
    Het leven is onzichtbaar en eeuwigdurend.

Geef een reactie

monluna.nl © 2015