Thuis

Wat een verdrietige dag vandaag. Ben huilend opgestaan en kan ook niet meer stoppen met huilen.

Vandaag is de dag dat we ons meisje mochten ophalen bij t crematorium. Wat een ontzettend vreemd en verdrietig gevoel. Mijn meisje ophalen in een klein sterrendoosje. Heel fijn dat ze nu weer thuis is, dicht bij ons.

Maar het had zo anders moeten zijn. Ik had zo graag vandaag bij het ziekenhuis gestaan om mijn meisje daar in een maxicosi mee naar huis te nemen. Lekker thuis knuffelen en haar verzorgen.

Helaas mag dat niet zo zijn. Vandaag kom ik thuis met een ontzettend leeg gevoel van binnen. Het is zo stil in huis. Geen gehuil van mijn kleine meisje. Het gehuil wat ik tot op de dag van vandaag nog steeds hoor in mijn hoofd.

De dagen zijn donker en in mijn hoofd is t donker. Het enige lichtje wat brandt is t lichtje bij ons meisje, bij haar eigen plekje!!

Zou dit rotgevoel een keer stoppen. Het rotgevoel waar ik elke dag mee opsta? Ze zeggen dat t slijt maar daar kan ik me nu nog totaal niets bij voorstellen.

Ik mis mijn meisje deze dagen meer dan ooit. Het had zo anders moeten zijn…

Lieve lieve Luna een hele dikke kus van je mama

Updated: 24 december 2014 — 12:21

Geef een reactie

monluna.nl © 2015