Wat helpt

Tja ik blijf iemand van de controle en ik blijf ook een hulpverlener dus ik wil analyseren en verklaren.

Maar hoe moeilijk is t om controle te krijgen op zon groot gemis en verdriet als dit. Hoe moeilijk is t om dit te analyseren en verklaren want t is niet te doen; verklaren en te analyseren. Je blijft in cirkels draaien en dan nog. Al zou het me lukken dit te verklaren en te analyseren, ik krijg haar er niet mee terug. Dat is extra pijnlijk, dus ik schiet er nada noppes mee op.

Goed nieuws is dat ik na bijna drie weken rouwen toch dingen heb ontdekt die me helpen.

Het eerste is dat ik me eraan heb toegegeven dat ik ook wil rouwen, ik wil verdrietig om haar zijn ik wil boos zijn ik wil depressief zijn, ik wil in de ontkenning zitten (ja ik heb me goed verdiept in de rouwfasen) want dat verdient ze, ze is mijn meisje en had gewoon bij me moeten zijn dit had niet mogen gebeuren en t is en blijft fucking oneerlijk. Met andere woorden ik rouw voorlopig gewoon nog even door.

Ten tweede helpt t mij enorm als mensen om me heen positief zijn, ga vooral niet mee in mijn negativiteit want dan is de wereld voor mij niet zwart maar pikzwart. Ergens moet ik de hoop hebben dat t ooit goedkomt en aangezien ik die hoop zelf niet heb is t fijn als anderen die wel hebben, dus ga vooral zo door mensen 🙂

Ten derde en dat vind ik misschien nog wel de meest waardevolle, blijf over haar praten alsof ze er nog is, noem haar naam.
Heel de dag kijk ik naar het voorhoofd en het piekhaar van arno want dan is ze bij me, Luna lijkt in t bovenste gedeelde van t gezicht op arno.
Arno en ik praten over haar en lachen om haar. Luna zou ook een bril krijgen met een pleister. Luna zou ruzie krijgen met cytha en cytha heel de dag dissen. Luna zou een rockmeisje worden (vooral arno hoopt dat) en noem maar op. Heel de dag praten we over haar en dat is fijn want ondanks dat ze er niet is hoort ze er nog wel gewoon bij. Ons mooie meisje

Updated: 26 januari 2015 — 15:29

Geef een reactie

monluna.nl © 2015