zo dichtbij

Het ongrijpbare van liedjes die je mooi vindt. Meerdere keren in mijn leven heb ik dit ervaren. Een liedje heel erg mooi vinden, er ontroerd door raken en eigenlijk het willen vasthouden omdat het zo mooi is. Je kunt een mooi liedje alleen niet vasthouden alsof het iets fysieks is. Je kunt er alleen naar luisteren en er in opgaan.

Het gevoel wat ik vroeger bij dit soort liedjes had, heb ik nu bij Luna. De afgelopen week voelde ze zo dichtbij, alsof ze bij me was. Ik kan het niet precies uitleggen maar ik kan dingen van haar tot in detail terughalen in mijn gedachten. Zo dichtbij maar ook zo ver weg want ik kan haar niet vasthouden en knuffelen. Terwijl ik dit het liefste van de wereld zou willen doen. Wat doe ik dan? Ik koester haar in mijn hart en ben in mijn gedachten bij haar.

Nu zullen jullie vast denken dat ik gek ben 😉 maar ik praat ook veel met haar. Ik vertel dingen tegen haar die me bezig houden, ik zeg haar dat ik haar mis, dat ik van haar houdt. En soms als ik het in mijn gedachte (zo slim ben ik dan ook wel weer) tegen haar zeg dan voelt ze zo dichtbij alsof ik haar bijna kan aanraken, maar toch ook weer niet.

Alles gaat gepaard met een glimlach en een traan. Ik vind het fijn om met haar te praten, ik vind het fijn om met mijn gedachten bij haar te zijn, haar foto’s te bekijken. Aan de andere kant vind ik het ook heel erg pijnlijk, juist omdat ik me daarna altijd besef dat ze er niet meer is.

Er wordt niet veel meer over haar gepraat in mijn omgeving maar ik vind het nog wel fijn om over haar te praten, over mijn meisje waar ik zo ontzettend trots op ben. Het maakt ook niet uit, soms zijn woorden ook niet nodig, ik hoop alleen wel dat ze meerdere harten heeft gestolen.

engel

Met Arno praat ik nog veel over haar, ons meisje wat zoveel op Arno leek (qua uiterlijk dan 😉 ). Ik ben blij dat ik haar tien dagen heb mogen leren kennen we hebben op deze manier een beeld van haar kunnen krijgen, we hebben dingen mogen ervaren met haar.  Ik koester deze momenten want daardoor kan ik haar steeds terughalen in mijn gedachten.

Het voelt soms zo eenzaam, mensen weten niet dat ik een prachtdochter heb als ik door de supermarkt loop, mensen weten niet dat ik mama ben.

Aan de andere kant, de enige die moet weten dat ze een prachtdochter is, dat is Luna zelf. Ik hoop dan ook dat ze boven op een wolkje zit en mij hier beneden kan horen.

Lieve Luna, love you to the moon and back

 

 

 

Updated: 19 maart 2015 — 22:44

3 Comments

Add a Comment
  1. Mooi geschreven lieverd.. Luna’s uiterlijk van mij maar innerlijk ZEKER van jou!:P

  2. Mooi:) En tegen mij mag je altijd over Luna blijven vertellen 😉

  3. Je mag altijd over Luna praten! Je mag me ook weer midden in de nacht opbellen. Heb je al eerder gedaan;-) maar ik meen t meis.

Geef een reactie

monluna.nl © 2015